Tężec

Niewinna rana, kiedy zostanie zabrudzona może stać się dużym zagrożeniem. Przy zabrudzeniu rany np. ziemią istnieje ryzyko, że znajdują się w niej przetrwalniki laseczek tężca.Tężec to choroba zakaźna. Do potencjalnego zakażenia może dojść poprzez zakażone laseczkami tężca odchody zwierząt, które głównie znajdują się w glebie, bądź na skutek zakażenia, ugryzienia, skaleczenia w rolnictwie, a także w sytuacji niesterylnego poród itp. Objawami choroby jest gorączka, napady skurczowo–spastyczne mięśni twarzy, żuchwy, karku, przepony, klatki piersiowej (może spowodować uduszenie) oraz mięśni kończyn. Rokowanie niestety często jest złe. Na tężec chorują tylko osoby, które nie zostały uodpornione szczepionkami. W co trzecim przypadku tężec kończy się śmiercią, dlatego wprowadzono obowiązek szczepienia przeciw tężcowi. W sytuacji zranienia się, ranę należy przemyć, zdezynfekować i opatrzyć. Jednak nie zawsze samo przemycie rany wystarczy. W przypadku głębokiego zranienia konieczna jest zarówno profilaktyka nieswoista (chirurgiczne opracowanie rany, dezynfekcja najlepiej wodą utlenioną, ewentualnie antybiotyk), jak i profilaktyka swoista – czyli szczepienia ochronne oraz, jeśli to konieczne, podanie preparatu gotowych immunoglobulin (przeciwciał) przeciwtężcowych. Wybór metody zależy od rodzaju rany i czasu, jaki upłynął od szczepienia podstawowego lub dawki przypominającej. Do powikłań tężca uogólnionego zalicza się: zapalenie płuc, krwiaki wewnątrzmięśniowe, złamania kręgów, zapalenie mięśnia sercowego, czy zaburzenia rytmu serca.Powikłaniami tężca noworodków mogą być: uszkodzenie mózgu i upośledzenie umysłowe. Aby uchronić osobę dorosłą przed zachorowaniem, konieczne jest regularne powtarzanie dawek szczepionki w odpowiednich odstępach czasu w ciągu całego życia – nie rzadziej niż co 10 lat.

Możliwość komentowania jest wyłączona.